Nie mierzę cukru i czuję się dobrze.

Mam tylko cukier 120 (150, 180).

Jak zjem coś słodkiego to mam dwieście.

Poproszę coś żeby można było jeść słodycze.

Nie biorą tabletek bo czuję się w porządku.

Nie przejdę na insulinę bo będę musiał mierzyć cukier. 

Jedyne osoby które orientują się w swojej chorobie to osoby z cukrzycą typu pierwszego – które nie szukają ratunku na własną rękę i są pod opieką diabetologa. Osoby starsze, które notabene w większości przypadków nabawiły się cukrzycy na własne życzenie (dieta), szukają metod które będą proste w zastosowaniu i tanie, a nie mają najmniejszej ochoty zmienić czegoś w stylu życia. Mnóstwo osób po prostu ryzykuje zdrowiem jedząc słodycze, zachowując się podobnie jak małe dzieci. Nie znam starszej osoby z dwójką która regularnie mierzy cukier i stosuje się do wskazówek diabetologa. Cukrzyca nie boli tak jak inne choroby, jednak organizm którego krew zawiera zbyt duży poziom glukozy jest narażony na mnóstwo chorób. Może zabrzmieć to strasznie, ale dla wielu osób pierwszym impulsem do zmiany stylu życia jest amputacja stopy spowodowana niedokrwieniem związanym z cukrzycą i złogami cholesterolu. 

Jeśli ktoś z twojej rodziny lub znajomych cierpi na cukrzycę lub podejrzewasz że może na nią chorować to dla jej dobra zacznij pilnować czy stosuje się do zaleceń diabetologa. Jeśli lekarz zaleca dietę i lekarstwa bądź insulinę, pamiętaj iż to najwłaściwsza droga – nie próbuj leczyć się na własną rękę. Bardzo ważną rolę w cukrzycy odgrywa dieta oraz ruch, bowiem zwiększają przyswajanie insuliny, dzięki czemu można brać jej mniej. Gdy osoba z cukrzycą będzie utrzymywała prawidłowy poziom cukru, jej życie może się przedłużyć o wiele lat – życie bez kontroli to prosta droga do grobu. Spożywanie słodyczy w cukrzycy to jak podawanie trucizny.