Ziele bukwicy należy do dobrze poznanych surowców zielarskich, jednak jest używana dosyć rzadko. Bardzo możliwe jest to, że spotykała się z nią Hildegarda z Binden. Pierwsi zielarze, którzy wykorzystywali ziele bukwicy twierdzili – poniekąd słusznie, że ma ona działanie odtruwające. Miała chronić przed czarami, uprawiano ją także w klasztorach. Bukwica jest zbierana dosyć późno – w okresie lata. Niektóre osoby wolą wykorzystywać sam liść tej rośliny, jednak w sklepie zielarskim można kupić jedynie ziele.

Działanie bukwicy można łatwo wywnioskować ze składu ziela. Zawiera dużo związków, które mają działanie ściągające na skórę i błony śluzowe. Działa zatem podobnie jak inne związki ściągające – takie jak kora dębu czy szałwia. Hamuje biegunki i krwawienia wewnętrzne. Garbniki wykazują działanie przeciwbakteryjne, a warto wspomnieć o tym, że bakterie nie uodparniają się na jej działanie. Bukwica jest wykorzystywana w formie wyciągów wodnych, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.

Przedawkowanie bukwicy grozi podrażnieniem układu pokarmowego oraz zaparciami. 

Bukwice stosujemy w przypadku biegunek – także u dzieci. Można ją używać w przypadku zapalenia błon śluzowych układu pokarmowego, we wzdęciach oraz zatruciach pokarmowych. Pomaga także w przypadku pojawienia się krwi w kale, jednak taka sytuacja wymaga konsultacji z lekarzem. Na zewnątrz można używać jej w celu leczenia czyraków, wrzodów, żylaków i przy potliwości stóp. Przygotowując bukwicę należy wziąć od pół do jednej łyżki ziół na szklankę wody. Konieczne jest gotowanie przez około 5 minut. Bukwicę pije się przed posiłkami. 

Ciekawa mieszanka wspomagająca żołądek – bukwica, skrzyp i szałwia w równych częściach, piołun – o jedną trzecią mniej. Mieszankę gotuje się 2 minuty.

W celu złagodzenia biegunek używa się także takich ziół jak kora dębu, czarną jagodę i pięciornik.